Άκανθος, "ΟΙ ΠΟΡΝΕΣ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ"

για να θυμάμαι τον Γ.Χαλεπά

ΕΡΠΗΤΕΣ ΤΩΝ ΛΙΠΑΡΩΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ
ΑΠ Ο ΤΟ Π ΡΑΣΙΝΟ ΜΑΡΜΑΡΟ
ΩΣ ΤΟ ΦΩΣ
ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΟ ΑΠ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
ΟΙ ΜΑΥΡΕΣ ΔΟΞΕΣ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΜΗΤΕΡΑΣ
ΣΤΙΣ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ
ΤΑ ΓΥΜΝΑ Π ΟΔΑΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟΧΩΜΑ
ΒΡΙΣΚΟΥΝ
ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ
ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΑΡΜΑΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ
ΟΙ ΠΟΡΝΕΣ ΠΕΤΡΕΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ
ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΔΑΦΝΟΜΗΛΗ
ΣΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ
ΣΤΑ ΑΚΡΙΒΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑ
ΧΑΡΑΚΩΜΕΝΕΣ ΑΠ ΤΙΣ ΑΗΔΙΕΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ
Η ΜΕΤΑΝΟΙΩΜΕΝΗ ΠΟΡΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΟΡΜΟΥ
ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
ΞΟΡΚΙΖΕΙ ΤΑ ΔΙΠΛΑΝΑ ΜΑΓΑΖΙΑ
ΠΟΥ ΤΗ ΜΑΤΙΑΣΑΝ
OΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΡΜΑΡΟ
ΠΡΙΝ ΑΠ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ
ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΠΕΤΡΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
ΣΚΑΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΘΕΣΜΙΣΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
ΣΩΡΟΙ ΑΠΟ ΚΡΕΑΣ ΑΝΘΡΩΠ ΙΝΟ
ΤΡΑΒΑΝΕ ΤΙΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ
Η ΜΥΚΟΝΟΣ Η ΔΗΛΟΣ ΤΑ ΑΛΑΤΣΑΤΑ
ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΚΟΒΟΥΝ ΒΟΛΤΕΣ ΣΤΗΝ ΥΜΗΤΤΟΥ
ΟΜΙΛΟΥΝ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΙΩΝ
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΓΛΥΚΟΛΟΓΑ
ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ

__________

απο τη Συλλογή "ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗ" εκδόσεις ΦΙΛΝΤΙΣΙ

Εύα Μοδινού, "Η μελλοθάνατη:"

Η μελλοθάνατη:

Ακούς;

Ο καλπασμός του θεριστή χτύπος παράλληλος
μες στο σφυγμό μου δυναμώνει

κι αυτό που έλεγα ζωή σαν ξένο δέρμα
τώρα πάνω μου πονά

Αντίκρυ ο Χρόνος   κομμένη γέφυρα
πάνω από το ρόχθο του μαύρου Ποταμού

πως να περάσω απέναντι;

Το αίμα μου γκρεμίζεται στη Δίνη της Πληγής
σαν Ειμαρμένη

κι η σκαλωσιά του Ιλίγγου
του πάθους η ανεμόσκαλα που ξόρκιζε τον Τρόμο

αυτή τη Νύχτα αιφνίδια

ξεκρεμάστηκε

____
Εύα Μοδινού, για πάντα, οι εκδ. των Φίλων, 2012

Πέτρος Γκολίτσης, "Το φόρεμα"

Γυρίζουν οι νεκροί σαν δορυφόροι

αδέσποτοι φυγόκεντροι στους ζωντανούς για λίγο

σπιράλ μετά όλοι μαζί στο βάθος σβήνουμε

μιας νύχτας έναστρης και μπλε καμπυλωμένης

σκορπίζουμε στη νύχτα των Chagall

σκεπτόμενοι το άσπρο φόρεμα της νύφης της ιπτάμενης

που ξέμεινε στη γη


___
βλ. και http://www.poiein.gr/archives/13460/index.html

Γιώργος Καρτάκης, "Γράμμα στον εαυτό"

Τώρα
Ετούτοι οι ρυθμοί και αύριο
Χοροπηδούν πουλάκια στο μνήμα σου.
Τώρα όμως
Τραγουδούν ολόγυρά μου.
Τις ατέλειωτες ώρες
Πλένω τα χέρια και παρατηρώ
Το αίμα στις φλέβες που δεν προδίνει τίποτα·
Τίποτα.

Το όμορφο χαμόγελό σου το αυλακώνουν οι σκέψεις
Όπως προχωρείς μακριά στον ορίζοντα:
Αν απομακρυνθείς να με θυμάσαι.

Ποτέ δεν έγινες απόλυτα δικός μου
Κάτι μου διέφευγε το χειμώνα – όλες τις εποχές
Κάτι χανόταν στην ανάλυση
Ποτέ δεν έπαψε απόλυτα η ταραχή
Πάντα μια θλίψη ανακάλυπτε όλο και πιο βαθειά
Μιαν ατέλεια.

Κι έτσι, αγίνωτο σ’ αφήνω.
Να γυροφέρνεις πια ως το τέλος
Πελώριος, στο βάθος σου μικρός
Ευσπλαχνικός μα τόσο φιλάσθενος
Σαν κλωστή που μια εύκολη κίνηση απομακρύνει

Έτσι ξυλιάσαμε κι οι δυο και περιμένω
Να θάψω ό,τι έμεινε κρυφό και αμετάκλητο –
Να μη λυπάσαι
Να μην κλαις
Ούτε να λες.
Τίποτα

Γιάννης Γκούμας, "Δεκαεφτά Ελεγεία για τον Σαΐτ Σαλίμ Χαλμάν"

1

Η ζωή
αναπηδώντας κύλησε
σαν μπάλλα
μακριά σου
το μυστικό της παίρνοντας εκεί
όπου ήξερες πως οπωσδήποτε
θα τʼ οδηγούσε.

Δεν είναι ο κόσμος πια
οι ομίχλες που λυτρώνουν
τώρα εινʼ ο κόσμος
μια ζύμη σκοτεινή
του Αγνώστου.

5

Αγωνιακό ξεδίπλωμα φτερών απίθανων
καθώς κάτω απʼ τα πόδια σου ξεγλύστρησεν η σκιά σου.
Φωτός κλαράκι που έσπασες εκεί
στο χόρτο το θαυματουργό
όπου σου δόθηκε γαλήνη και ξεκούραση.

Η μια φωλιά που ορφάνεψε
για να γεμίσει η άλλη.

________
(Γιάννης Γκούμας, Δεκαεφτά Ελεγεία για τον Σαΐτ Σαλίμ Χαλμάν, απόδοση στα ελληνικά: Γιάννης Βαρβέρης)

βλ. και http://www.poiein.gr/archives/9203/index.html