Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Τάκης Σινόπουλος, "Ιάκωβος"


Πότε ήρθε δεν κατάλαβα.
Κάποιοι κοίταγαν καθαρά μέσα στα οστά του
μα εγώ δεν έβλεπα άλλο από το πρόσωπο
λευκό σαν κιμωλία και φαγωμένο
από χιλιάδες χρόνια.

Η μνήμη μου παράξενο ανεβαίνει
στην ηλικία του. Ποιος μέτρησε
ποτέ τέτοιο ποσό. Τότε φορούσε
μια μάσκα από χαμόγελο.
Αργούσε να πεθάνει και το άφησα
μόνο μ΄ ένα κερί.

Τώρα είναι τυλιγμένος στο μαντύα μου
το στρατιωτικό. Μαύρος και τα ρουθούνια του
πρησμένα από χολή.
Φορές φορές μέσα σε τούτα τα χαρτιά
ακούω το βήχα του.
Καιρό δε σάλεψε από εδώ.
Το φως έχει χαθεί στα μάτια του.
Φαίνεται πως ο θάνατος του συνεχίζεται
χωρίς μεταλλαγή.

Ο Ιάκωβος είναι ένα μοιρασμένο σώμα.
Το ένα κομμάτι του το βλέπω
τ΄ άλλο χάνεται στη φθορά.
Μόνο το χέρι του τόσο ζεστό
θυμίζει πράγματα που επόθησα
και τ΄ αποχτήσανε άλλοι.

Θα φύγω με τον Ιάκωβο.
Πρέπει να συναρμολογήσω τόσα χρόνια.
Εσύ λοιπόν που θ΄ απομείνεις
δώσε παρακαλώ τούτο το μήνυμα
στους επιζώντες.

___
Τάκης Σινόπουλος, Μεταίχμιο, 1951

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος, "Νύχτα καλοκαιριού"


Είδε με λύπη το τασάκι να γεμίζει,
τα χαρτιά να μένουν μπροστά του λευκά
και τη νύχτα ασάλευτο φάντασμα
στην κορνίζα του παραθύρου,
σαν το παλιό πορτραίτο του παππού του.
Μόλις που τον θυμόταν τον παππού του
να του μιλά για τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα.
Όμως, παππού, κατακαλόκαιρο
κι αυτή η νύχτα να μη λέει να περάσει.

___
(Αντ. Θ. Παπαδόπουλος, Τα άλλα εμπόδια, Αθήνα, 1997)

Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Έφη Ζουμπούλη, Δύο χαϊκού"


Τέσσερις κλόουν
Φορτώθηκαν στους ώμους
Τη νεκροφόρα
__

Δυο κουπιά
Ακουμπισμένα δίπλα
Σ' ένα κρεβάτι

___
βλ. περ. Οδός Πανός, τχ. 152-153, Απρ.-Σεπτ. 2011

Σάββατο 21 Μαΐου 2011

Γιάννης Γκούμας, "Η φωτογραφία του Γιαννάκη"


Να μια φωτογραφία του μικρού Γιαννάκη,
βγαλμένη σαν επιχειρούσε τα πρώτα του βήματα σε μια ζωή
όπου ασχέτως προς τα πού θα όδευε
στο παρελθόν του θα κατέληγε.
Κάθε του βήμα και μια αναρώτηση
αναπάντητη κάτω από την πατουσίτσα του.
Πολύ πιθανόν να τσούγκρισε τα ποδαράκια του
καθώς κατευθυνόταν προς της μητέρας του
το αρ ντεκό σκαμπό
στο οποίο τον βλέπουμε τώρα εδώ να στηρίζεται -μια τούφα μαλλιά
που σγουρή υψώνεται προς μέχρι τούδε ανέκφραστα
επώδυνα α, πεπλατυσμένα ω και πνιγηρά ι.
Σε τούτη τη φωτογραφία, ο Γιαννάκης θα είναι πάντα
αυτό που πάντα ήταν: μια ντελικάτη σιλουέτα
που οδεύει προς ένα διαυγές μέλλον, το μέλλον
προοιωνίζεται τόσες χάρες όσες και τα σύννεφα,
και τίποτε ποτέ δεν είναι κάτι άλλο,
τα πάντα είναι αυτό που νομίζεις πως είναι.
Πέρα από την κορνίζα, τίποτα δεν υπάρχει στον εαυτό του
που θα ανακαλύψει αυτό που δεν γνωρίζει εντός του.
Η κορνίζα δεν ορίζει ένα άλλο σύνορο ζωής.
Ετούτη η φωτογραφία μάς έχει καθηλώσει στην απορία της.
Η χάρη και η αθωότητα που απεικονίζει
είναι μαρτύρια ψυχής και σώματος όλη του τη ζωή,
κι η αντοχή τους, αντοχή του θανάτου.
___
βλ. και http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=276831

Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

Philip Larkin, "Γιατί σε ονειρεύτηκα χθες βράδυ;"


Γιατί σε ονειρεύτηκα χθες βράδυ;
Τώρα το πρωινό σπρώχνει πίσω τα μαλλιά με γκρίζο φως
Μνήμες αστράφτουν στο σπίτι, σαν χαστούκια στο πρόσωπο·
Στηριγμένος στον αγκώνα, ατενίζω τη χλωμή ομίχλη
Πέρα από το παράθυρο.

Τόσα πράγματα που νόμιζα ξεχασμένα
Επιστρέφουν στο μυαλό μου με πρωτόγνωρο πόνο:
-Σαν γράμματα που φτάνουν με αποδέκτη εκείνον
Που άφησε το σπίτι πριν από τόσα χρόνια.


___
μτρφ. Άννα Νιαράκη
βλ. και http://toparathyro.wordpress.com/2011/03/07/philip-larkin-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%cf%83%ce%b5-%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b7%ce%ba%ce%b1-%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%82-%ce%b2%cf%81%ce%ac%ce%b4%cf%85/

Ζαχαρίας Στουφής, "Μεγάλη ποίηση"


Από τότε που διορίστηκα ταξιθέτρια του χάους
δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση.

Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή
και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής
είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα.
Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ʼρθούν
θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν
οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα.
Στο ενδεχόμενο ενός οριστικού τέλους
να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες
(αφού κανένας δεν θα υπάρχει για να σας δικαιώσει)
γράφτε την ατραγούδιστη και ύστερη κατάσταση

___
βλ. Ποιείν:
http://www.poiein.gr/archives/13568/index.html

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Πέτρος Γκολίτσης, "Στοά νυχτερινή ή Μίλτος Σαχτούρης"


Σας περίμενα
παρακαλώ περάστε
να προσέχετε
καθώς θα κατεβαίνουμε

Μιλήσαμε με στίχους
με κίτρινα βεγγαλικά
και περιστέρια σκύλους
με στίχους του που χάθηκαν
του απαντούσαμε
μας έλεγε δικούς μας
κυρίως τους μελλούμενους
καταλαβαίναμε πως είμαστε εμείς
Στο τέλος μόνο φάνηκε
πως ήμασταν με τους νεκρούς
πως ήταν πάλι μόνος
Πάνω σ' αυτό δυνάμωνε η φωνή του
«Το ήξερα από την αρχή
μα δεν στεναχωριέμαι
-έφευγε στο βάθος-
έχω εδώ -να- δίπλα συντροφιά
τον φίλο μου τον ποιητή
τον Dylan Thomas
έρχεται κάθε τόσο να με δει
του ψήνω ελληνικό καφέ
στεκόμαστε
και δεν μιλάμε».


___
βλ. "Βιβλιοθήκη" Ελευθεροτυπίας, 7/5/2011
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=273132