Θοδωρής Ρακόπουλος, "Νησιά μου..."

Νησιά μου
εύθραυστα
απρόβλεπτα ματωμένα
σπάτε μέσα μας
τα κρύσταλλα της πόλης
και κατουράμε αίμα
από την κουπαστή

κι εσύ ωραία Νησία
κουρνιάζεις στις μεγάλες αποστάσεις
ραγισμένη

Τάσος Φάλκος, "Τ’ άλογά μας καλπάζουν..."

Τ’ άλογά μας καλπάζουν
προς την υποσχεμένη γη των οραμάτων
Τ’ άλογά μας στην κόκκινη νύχτα
Τ’ άλογά μας οι πρασινογάλαζοι ήσκιοι της κόκκινης νύχτας
Τ’ άλογά μας ανασαίνουν τα κρυστάλλινα πολύεδρα της νύχτας
Σηκώνουνε τα διάφανα ρουθούνια τους
κι οσφραίνονται όνειρα μακρινά
κόκκινα σύννεφα σε βάθος μαλακό
Το τίναγμα των ποδιών τους στο βράχο
αστράφτει με ζαφειρομπάλασα,
σκύβουνε τον περήφανο λαιμό τους
και χλιμιντρίζουν περουζέδες κι αιμοστάτες
Τα μάτια τους παίρνουν την πολυτιμότερη διαγραφή
Οι χαίτες τους είναι χρυσοκόκκινες
Τα γρήγορα λιγνά τους πόδια
σε μια κομψότατη ακινησία

_______
[1958]
Τάσος Φάλκος, Οι λύκοι, Θεσ/νίκη, 2010.

Χάρης Βλαβιανός, "Οι επτά νάνοι έγιναν οκτώ"

"'Once upon a time
and a very good time it was'
Τι υπέροχος κι αστείος τρόπος 
ν' αρχίσεις ένα μυθιστόρημα!"

Συμφωνώ γλυκιά μου,
εξάλλου Τζόυς είναι αυτός.
"Αστείος" όμως μόνο για σένα
που επιμένεις να βλέπεις τη ζωή σαν συναρπαστικό παραμύθι -
συναρπαστικά παραμύθια πιο σωστά,
που εκτυλίσσονται ταυτόχρονα
ώστε μόλις βαρεθείς το πρώτο
(θ' αντέξεις να ολοκληρώσεις δύο κεφάλαια;)
ν' αρχίσεις να πρωταγωνιστείς στο επόμενο.
Αλλά η Αλίκη μεγάλωσε πια,
δεν πέφτει σε πηγάδια,
και η Ωραία Κοιμωμένη
σταμάτησε να παίρνει hipnosedon,
και η Άριελ πέταξε την φανταχτερή ουρά της
κι άνοιξε ski-school στον Πόρο.
Επομένως μήπως θα έπρεπε
ν' αναλογιστείς -
σήμερα που 'χουμε και πανσέληνο
τις επόμενες κινήσεις σου;
Το κυπαρίσσι στον κήπο του γείτονα
μπορεί να σου κρύβει τη θέα της θάλασσας,
αλλά κανείς δεν σ' εμποδίζει
τώρα που μιλάμε
να πετάξεις το βιβλίο που κρατάς στα χέρια
(σε είδα να χασμουριέσαι πριν 1')
και να τρέξεις να βουτήξεις στα παγωμένα της νερά.
Αυτό δεν είναι ο έρωτας;
Να γίνεις ένα με ό,τι ποθείς;
Να χαθείς μέσα του;
Να μάθεις επιτέλους μια νέα γλώσσα
και να ξεχάσεις για λίγο
ότι το ρήμα πλήττω
γράφεται με δύο "τ";

"Να φορέσω το μπλε
ή το μαύρο μαγιό;"

Κωνσταντίνος Καβάφης, "Απολείπειν ο θεός Aντώνιον"

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.

Τάσος Φάλκος, "δέντρα"

Αυτή την άνοιξη

κάθε πρωί

μέσα στο λερωμένο φως

βρίσκαμε μαραμένο κι ένα δέντρο

αλλά δεν χάνουμε το θάρρος μας

θα φέρουμε απ’ τη γερμανία

καινούργια δέντρα φιλοσοφικά

που δεν προσβάλλονται από δυσωδίες

που μεγαλώνουν και προκόβουν

μέσα στο λερωμένο φως.

____

Τάσος Φάλκος, Τρεις Μαρτυρίες-Η Κολυμβήθρα,1982.

Χάρης Βλαβιανός, "Η σιωπή είναι (εβραϊκή) στάχτη"

Εγώ ο Μάρτιν Χάιντεγκερ,
μέγας γερμανός φιλόσοφος,
αυθεντικός ερμηνευτής του Dasein,
Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ,
μέλος του Ναζιστικού Κόμματος,
εραστής της Χάννα Άρεντ
(και δεκάδων άλλων φοιτητριών μου),
εμπνευσμένος αναγνώστης του Χαίλντερλιν,
εκλεκτός μαθητής (κάποτε) του Χούσσερλ,
συνοδοιπόρός (κάποτε) του Γιάσπερς,
απομονώθηκα στην καλύβα μου στο Todtnauberg
για να στοχαστώ το μέλλον της ανθρωπότητας,

ν' αφήσω τον χρόνο
να καταβροχθίσει αργά-αργά
το ανεπανάληπτο, αποτρόπαιο είναι μου.

______

Κοράντο Καλαμπρό, "Ο άνεμος της Μυκόνου (νόστος)"

[...]
Κατάφερα να κρύψω για έναν χρόνο απ' τον εαυτό μου
πως η μητέρα μου δεν υπήρχε.
Έκαιγαν ακόμη στο στόμα
οι ξεραμένες κόκκινες πιπεριές
διατηρημένες από τότε στην κατάψυξη.
Μα ξεραινόταν με τον καιρό ο βασιλικός
κι η θάλασσα κατέτρωγε την αμμουδιά
γύρω από την παραλία του Ρηγίου.
Έτσι έμαθα ότι χαμήλωσε
το κατώφλι του σπιτιού της μητέρας
κι ότι υποχώρησε δυο μέτρα ο τόπος
όπου με περίμενε, κάθε χρόνο, τον Άυγουστο,.

Ξέρεις το περιεχόμενο που για τρεις ημέρες
πίνω από τη φλέβα;
Είναι το διάλυμα από νερό κι αλάτι
παρόμοιο με τον ορό και το θαλασσόνερο.
Βαραίνει σαν σήμαντρο στην καρδιά
και κάνει μεταλλικούς τους ήχους της,
βαραίνει σαν ψόφιος κορυδαλλός
το σβησμένο χριστουγεννιάτικο αστέρι.
Θα ήταν ωραία ν' αποκοιμηθώ στη θάλασσα
με το νερό να φτάνει στον λαιμό, που ξεδιψά και τρέφει,
να στροβιλίζομαι χωρίς φτερουγίσματα εκεί βαθιά
εκεί που μαζεύεται η σκιά των απόντων.
[...]
______
Corrado Calabro, Ποιήματα, μτφρ. Β. Ρούβαλης, εκδ. Γαβριηλίδης, 2007.