Βαλάντης Βορδός, "Γυμνή"

Ηταν εκεί δίπλα μου
όλη νύχτα
όμορφη με τα αινίγματα
του ήλιου στο κορμί
γυμνή όσο ένα τριαντάφυλλο
γυμνή όσο ένα κοπάδι πουλιά
που αγγίζουν θλιβερούς κροτάφους
Η άνοιξη ερχόταν 
ψιθυριστά στο στήθος της
καθώς ανάσαινε
άνοιγε κλειδωμένες πόρτες στο φώς
Ηταν εκεί
Ένας χαρούμενος λυγμός
πρίν το φθινόπωρο πέσει βαρύ
στις στέγες των εργοστασίων
στα φτερά μικρών
περιπλανώμενων πουλιών

Tasos Falkos, "Meteora"

Among red and blue
I saw the grey giants
their faces erased by time
their hands - what more could they hold? -
had fallen and turned into dust
they are standing side by side
but still alone
as if when ending a phrase
and before completing it
it is already useless

____
(tran. Y. Goumas)

Βλ. και τη μελέτη μου:
http://tokoskino.wordpress.com/2013/03/31/petros-golitsis-the-meaning-of-light-in-the-work-of-t-falkos-an-attempt-at-conveying-it/

Ιωάννα Α., "Τα σύννεφα..."

Τα σύννεφα
Πλησιάζουν
Δυσοίωνα

Σαν φρεγάτες
Επιστρέφουν
Φορτωμένα

Με τα λάφυρα
Ενός εκπορθημένου
Ουρανού

Αντώνης Ψάλτης, "το βάρος των ονείρων"

ίντσα την ίντσα σήκωνα με μια τριχιά, σαν φίδι ζωντανό, απ’ τα σκοτάδια του ονειροπήγαδου το απίθανο, να βγει στο φως, υφήλιο να γίνει κι αυτό, μεράδι να βρει πραγματικότητας, διάλλειμα σύντομης αλήθειας.
μα η τριχιά του με λυπήθηκε
ανάποδά, λέει, δεν σε κρεμάω
εσένα δεν σ’ αξίζει σταυρόκομπος βρόχος λαιμού
γι’ αυτό στο πατοπήγαδο βαθιά σε ρίχνω

με τόσο βάρος που πήγες να σηκώσεις
έτσι σαν όνειρο ν’ αναληφθείς

______

Αντώνης Ψάλτης, Το καντήλι, εκδ. Αιγαίον, 2012.

Γιάννης Βαρβέρης, "Το γράμμα"

Στην τσέπη του παλτού σου
παλιό σουσάμι
φλούδια φιστικιών
και το τσαλακωμένο γράμμα μου.
Ξύπνησαν λέξεις
φράσεις ανακλαδίστηκαν
έτριξα μήνες εκεί μέσα
μέρες του κρύου
νύχτες απ’ την κρεμάστρα μέσα στη σιωπή
μήπως ακούσεις
άλλαξα στίξη αμβλύνοντας υπαινιγμούς
κόπηκα ράφτηκα εν αγνοία σου
κατά τις πιθανές σου επιθυμίες.
Μα τώρα πια που μπαίνει το καλοκαιράκι
κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντός μας
αντί να γκρεμοτσακιστώ πηδώντας
ή αντί να με ξεγράψεις
στέλνοντας το παλτό σου στο καθαριστήριο
θα σφίξω θα μαζέψω
σε σουσάμι ή φλούδι
κι απ’ τις ραφές θα γραπωθώ για πάντα.

Κάποτε θα μ’ αγγίξουνε τα δάχτυλά σου.

________
Γιάννης Βαρβέρης, Αναπήρων πολέμου

Αλέξιος Μάινας, "Η απόδραση των αιχμαλώτων"

                       
                                                   Νόστος   
                                                   μετοίκων μεταγενέστερων
                                                   παραμόνιμων, αποξενωμένων. 

Μια κάποια τέτοια ανύποπτη μέρα,
όπως χάνεται στο πέλαγος των αιώνων μια ξέρα,
πες στον εαυτό σου,
μπορεί το πρόσωπό σου
στο μυαλό των γνωστών
που σε αγάπησαν 
να σβηστεί,
όπως σπάει μια χορδή στου παππού το σαντούρι
ή ένα δόρυ κι ας είναι φτιαγμένο από Ηφαίστους, 
ή όπως σκάνε απ' τον κεραυνό μια δυο νάρκες,
κι απελεύθερος να περπατήσεις
στα λιθάρια της φύσης
από τα φρύγανα στα βρύα
και την ακτή
κι απ' τις σανιδόσκαλες στις βάρκες
ή στα κιλίμια των μικρών λιακωτών
που ίσως σάπισαν
μπρος στις πόρτες με τα τσουβάλια και το πληγούρι
- τώρα δεν θα σε ξέρουν, θα σου πούνε παρία -
που όμως βλέπουν ακόμα στις αυλές τις δικές τους
όπου μαζεύονται να σε δουν να σπανίζεις. 

______
Αλέξιος Μάινας,Το περιεχόμενο του υπολοίπου, 2011.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, "Ο περίπατος"

Ένα άσπρο ημιφορτηγάκι σταμάτησε μπροστά στην πόρτα. "Ξεχάσατε το μαξιλάρι και τις παντόφλες της μητέρας σας", μου είπε ένα γεροντάκι που κατέβηκε από μπροστά. Μου άνοιξε την κλειστή καρότσα και είδα μέσα τη μητέρα μου, συγυρισμένη στο κιβούρι της και σκυθρωπή. "Μην παραξενεύεστε", συνέχισε το γεροντάκι. "Άμα κανείς πεθάνει στην κλινική, τον κουβαλάμε μ΄αυτό, για να μη βλέπουν οι άρρωστοι τη νεκροφόρα κι αγριεύονται". Της βάλαμε το μαξιλάρι και τις παντόφλες. "Θέλω μια χάρη», του είπα΄ "πριν να την πάτε στο νεκροταφείο, κάντε της μια γυροβολιά με το αμάξι.Θα το χαρεί πολύ η ψυχή της".

Όταν το απόγευμα την κατεβάζαμε στον τάφο, ένα χαμόγελο άνθιζε στο πρόσωπό της.

_____

βλ. και http://poetenladen.de/luftfracht/dinos-christianopulos.php