Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

Θοδωρής Ρακόπουλος, "χωρίς λόγια"


(λεζάντα σε ποίημα)

Είναι ορατό εδώ το ύφος,
ψαύσιμο σχεδόν,
αναγνωρίσιμο· ολόδικό της.

Την καταλαβαίνεις στους αρμούς,
στις συρραφές νιώθεις τα θροΐσματα,
το νήμα το ύφασμα το ρούχο φέρουν

το αόρατο που είχε το μελάνι της γραφής της.
Πέρασε αφήνοντας
έκκριμά της πίσω λέξεις.

Από αυτές ανάδρομα τραβώντας
βρεθήκαμε σε αυτό το άνοιγμα: εδώ
το τοπίο ισορροπούσε μετέωρο

η οποιαδήποτε ανθρωπογενής προσθήκη
θα μπορούσε να το χαλάσει
γι’ αυτό και το διασχίσαμε με την ανάσα κρατημένη

ωσότου εξωκείλαμε σε
αυτό
εδώ το ποίημα–

Ακολουθούν υπογραφές.

____

Θ. Ρακόπουλος, Φαγιούμ, εκδ. Μανδραγόρας, 2010

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011

Βασίλης Στεριάδης, "Ο εφιάλτης της ισοπαλίας"


Παπούτσια σπορ και σπορ κωλότσεπη
Μπλε ουρανός γεμάτος από σπορ.

Είμαι καταχαρούμενος.

Μια μέρα του Μαΐου είσαι ζώον σκέφτηκα
Έχεις ένα γρουσούζικο σπυρί στο τρόπο του λέγεις
Και στενοχωριέσαι ως εξής:

Στενοχωριέμαι με κεφαλαία γράμματα
Και γυρίζω στο σπίτι μου με την αρχαία μπουνιά
Η ανησυχία μου πήγε στο δάσος
Όπου η χαλασμένη μουσική των παρανοϊκών.
Ο αγαπητός μας Πέτρος έφυγε με την μικρή
Και μπήκε κλαίγοντας στο σπίτι για χιλιάδες λόγους.

Αγαπητέ μου Πέτρο, δεν είσαι ένας κλασικός βλάκας
Θα ξεκινήσεις σαν ζώον για τον ουρανό
Από την κοιλιά της προδοσίας
Ή από την παλιά σου πατρίδα.

Έκτρωρ Κακναβάτος, "Αφοβίες της γενετικής"


Πυροβάτης ναι βετεράνος ναι
μα δεν πατάς το ναρκοπέδιο της.
Χρόνε το μεγαλείο σου!
Η καμπύλη σου από βατράχι ίσαμε άλτη ναι...
όμως την ύδρα λέω κόρη της Λέρνας
και τετράκλωνη
μ’ όλη τη λάβρα σου δεν τη μεθάς
να σου δοθεί
τη διπλοέλικη νουκλεϊκή τετράδα λέω
που αναπαράγεται
και σε χλευάζει
και λυσσάς
Κρόνιε παππού εδά ‘ναι που έσπασες
δεν σου περνά μ’ αυτήν δικέ μου
κιτρινιάρη. . .
Κανένα πέρασμα λοιπόν επέκεινα του ελαχίστου
ανάμεσα στα ελάχιστα
ω γεωμετρία αίμα που στάζεις απ’ τ’ αρμόνια
σώσε. . .

____
(απ’ τη συλλογή Χαοτικά Ι)

Πέτρος Γκολίτσης, "Καταβύθιση"



Ποια τρυφερότητα;
Εδώ τα μάτια
με τα δάχτυλα αφαιρώ
τα ποιήματα στις κόγχες
σαν κέρματα στα αφήνω
να αστράφτουνε μεταλλικά
στο χώμα να βαθαίνουν
ψήγματα χρυσής σποράς να μαρτυρούν
μια καταβύθιση
να μας περνούν πιο κάτω
ενώ ψηλά βουλιάζουν οι επόμενοι
έρχεσαι και συ
σε περιμένω

Τάσος Φάλκος, "Οι λύκοι ούρλιαζαν τη νύχτα"


Οι λύκοι ούρλιαζαν τη νύχτα
Αγόρασα ένα όπλο
Κόκκινους κύκλους άρτιους γέμισε ο ουρανός
Ό,τι αρχίζει είναι κόκκινο
Λοιπόν θα γεμίσεις τον ουρανό με σκάγια
κόκκινες αφορμές

Σε λίγο θα ξεσπάσει η καταιγίδα
Οι κόκκινοι κύκλοι θα πέσουν στη γη

Γιάννης Δάλλας, "Τ' αστέρια"


Εγώ δεν φοβάμαι τ’ αστέρια
είπ’ ο Λουκάς
να έν’ αστέρι που τ’ αγκάλιασα
χωρίς να καώ
ώρες το κοίταζα μες στα μάτια
και δεν τυφλώθηκα
μου άνοιξε τότε τα φυλλοκάρδια
και μπαίνοντας
είδα πλατείες και γαλάζιες στοές
και στο βάθος τους
προτομές από σπάνιους λίθους
και κρύσταλλα
Που οι δικές μας σκέφτηκα Που
εκεί κάτω
από πρόστυχα μέταλλα αστέρι μου
και χαλκεία
τ’ αστέρι γέλασε με τη σκέψη μου
κι ύστερα
άναψε μια λυχνία πολλών μεγαβάτ
ή τι λέω
έγινε κομήτης και με προβόδησε
ως εδώ
εδώ που τόσοι φίλοι ακροβολισμένοι
συνέχιζαν
ακόμη συνέχιζαν τη χαμένη μάχη
πετροβολώντας
τα δικά τους αδέσποτα αστέρια
και εκείνα
σφυρίζαν γύρω τους σαν εξωγήινοι
ή αστρίτες

___
Γιάννης Δάλλας, Αποθέτης, εκδ. Συνέχεια 1993 και εκδ. Γαβριηλίδης, 2η έκδοση, 2005

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Γιώργος Σεφέρης, "Μυθιστόρημα, ΙΣΤ'"


Στη σφενδόνη, πάλι στη σφενδόνη, στη σφενδόνη,
πόσοι γύροι, πόσοι αιμάτινοι κύκλοι, πόσες μαύρες
σειρές. Οι άνθρωποι που με κοιτάζουν,
που με κοιτάζαν όταν πάνω στο άρμα
σήκωσα το χέρι λαμπρός, κι αλάλαξαν.

Οι αφροί των αλόγων με χτυπούν, τ' άλογα πότε θ'απο-
στάσουν;
Τρίζει ο άξονας, πυρώνει ο άξονας, πότε ο άξονας
θ' ανάψει;
Πότε θα σπάσουν τα λουριά, πότε τα πέταλα
θα πατήσουν μ' όλο το πλάτος πάνω στο χώμα
πάνω στο μαλακό χορτάρι, μέσα στις παπαρούνες όπου
την άνοιξη μάζεψες μια μαργαρίτα.
Ήταν ωραία τα μάτια σου μα δεν ήξερες πού να κοιτάξεις
δεν ήξερα πού να κοιτάξω μήτε κι εγώ, χωρίς πατρίδα
εγώ που μάχομαι εδώ-πέρα, πόσοι γύροι;
και νιώθω τα γόνατα να λυγίζουν πάνω στον άξονα
πάνω στις ρόδες πάνω στον άγριο στίβο,
τα γόνατα λυγίζουν εύκολα σαν το θέλουν οι θεοί,
κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει, τι να την κάνεις τη δύναμη,
δεν μπορείς
να ξεφύγεις τη θάλασσα που σε λίκνισε και που γυρεύεις
τούτη την ώρα της αμάχης, μέσα στην αλογίσια ανάσα,
με τα καλάμια που τραγουδούσαν το φθινόπωρο σε τρό-
πο λυδικό,
τη θάλασσα που δεν μπορείς να βρεις όσο κι αν τρέχεις
όσο κι αν γυρίζεις μπροστά στις μαύρες Ευμενίδες που
βαριούνται,
χωρίς συχώρεση.