Βασίλης Στεριάδης, "Ο εφιάλτης της ισοπαλίας"

Παπούτσια σπορ και σπορ κωλότσεπη
Μπλε ουρανός γεμάτος από σπορ.

Είμαι καταχαρούμενος.

Μια μέρα του Μαΐου είσαι ζώον σκέφτηκα
Έχεις ένα γρουσούζικο σπυρί στο τρόπο του λέγεις
Και στενοχωριέσαι ως εξής:

Στενοχωριέμαι με κεφαλαία γράμματα
Και γυρίζω στο σπίτι μου με την αρχαία μπουνιά
Η ανησυχία μου πήγε στο δάσος
Όπου η χαλασμένη μουσική των παρανοϊκών.
Ο αγαπητός μας Πέτρος έφυγε με την μικρή
Και μπήκε κλαίγοντας στο σπίτι για χιλιάδες λόγους.

Αγαπητέ μου Πέτρο, δεν είσαι ένας κλασικός βλάκας
Θα ξεκινήσεις σαν ζώον για τον ουρανό
Από την κοιλιά της προδοσίας
Ή από την παλιά σου πατρίδα.

Έκτρωρ Κακναβάτος, "Αφοβίες της γενετικής"

Πυροβάτης ναι βετεράνος ναι
μα δεν πατάς το ναρκοπέδιο της.
Χρόνε το μεγαλείο σου!
Η καμπύλη σου από βατράχι ίσαμε άλτη ναι...
όμως την ύδρα λέω κόρη της Λέρνας
και τετράκλωνη
μ’ όλη τη λάβρα σου δεν τη μεθάς
να σου δοθεί
τη διπλοέλικη νουκλεϊκή τετράδα λέω
που αναπαράγεται
και σε χλευάζει
και λυσσάς
Κρόνιε παππού εδά ‘ναι που έσπασες
δεν σου περνά μ’ αυτήν δικέ μου
κιτρινιάρη. . .
Κανένα πέρασμα λοιπόν επέκεινα του ελαχίστου
ανάμεσα στα ελάχιστα
ω γεωμετρία αίμα που στάζεις απ’ τ’ αρμόνια
σώσε. . .

____
(απ’ τη συλλογή Χαοτικά Ι)

Κώστας Παπαθανασίου, "Παραίσθηση" (από την ποιητική συλλογή "Πέτρινα Πουλιά")

Ήρθαν κι απόψε μέσα μου
Αυτά που ξέρουν οι τρελοί

Μες στη σιωπή και τον καθρέφτη

Ήρθαν πουλιά
απ' τον βαλσαμωμένο ουρανό
κραυγές ανάποδα
ακούστηκαν
στο κενό σπαρταράνε

Αντίκρυ οι νεκροί
καπνίζουν και χαϊδεύουν τα σκυλιά
φωνές τρεμάμενες

"Ό,τι είχαμε εδώ απέμεινε
γι' αυτό μας βλέπεις
πίσω να γυρνάμε"

Ύστερα γέρασα
και γύρισα στην πλήξη
Απ' το παράθυρο
κοιτάζω στα κλεφτά
τον εαυτό μου νέο
να γράφει στο χαρτί
με μάτια α γ ρ ι ε μ έ ν α

(Κώστας Παπαθανασίου, Πέτρινα Πουλιά, εκδ. Οδός Πανός, 2006, σ.9.)