Θωμάς Ιωάννου, "Παράλυση βλέμματος"

Πασχίζεις

Nα καθαρίσεις το πρόσωπό σου

Από τα βλέμματα των άλλων

Όμως αυτά παραμόρφωσαν

Tόσο την εικόνα σου

Που δε θυμάσαι πια

Πως έβλεπες τον εαυτό σου

Τότε που τα μάτια σου

Αλλοιθώριζαν προς το αόρατο

Τώρα πια βλέπεις το πρόσωπό σου

Με τα μάτια τους

Και είναι αργά να αλλάξεις οπτική γωνία

Ή να αποκτήσεις ένα νέο πρόσωπο

Παρατηρώντας το βλέμμα τους

Πάνω στη ζωή σου

Παρέλυσε το δικό σου βλέμμα

Κι έμεινες να κοιτάς τον εαυτό σου

Μέσα από την κλειδαρότρυπα των άλλων

Άνθρωπος που δεν πίστεψε

Στα ίδια του τα μάτια

______________

Θωμάς Ιωάννου, Ιπποκράτους 15, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2011.

Άννα Γρίβα, "Το φεγγάρι μηδενικό"

Έχει το σώμα μου μικρές φιλοδοξίες

φωτιάς απολήξεις πταίσμα εμπρησμών

σημάδια κόκκινα που μηρυκάζονται

από το θάνατο της νύχτας.

            Μια τέτοιαν ώρα δεν πρέπει να μιλώ.

            Στης λέξης την κυριολεξία

            πονώ κι εγκαταλείπομαι

            -πονώ σαν πεινασμένος-

            κι οι φθόγγοι παρατείνονται

από ένα εμπόδιο στα δόντια.

Σε πλεύση άπνοια

κρατιέμαι

απ’ της λαμπάδας

το σπιθίρισμα

και κάνω βόλτες

που κυκλώνουν

όπως οι μύγες το κενό.

Συντάσσομαι στα κόκαλα

κι ύστερα τα διαλύω

και σχήμα ανθρώπου υποκρίνομαι

μονάχα στο περίβλημα.

Απ’ την παράλυτη εικόνα μου

αδειάζω χώρο για να σκέφτομαι

χωρίς τριγμούς και σκαρφαλώματα

χωρίς τρεχάλες

-όχι να σκέφτομαι πολύ

παρά όσο κάνει να πιαστεί

η απάντηση στα χείλη:

μάτι αδύναμο

κλειστό φινιστρίνι

στο βάθος του κύματος

μια γρατζουνιά

όρυγμα το ‘πανε

όταν κοιτά

τη σάρκα από μέσα

προς τον καθρέφτη.

Μαύρο στίγμα σε ζηλεύω

όταν σφίγγεις το μυαλό μου

το σκοτάδι σου ανάφλεξη

με φωτίζει ακαριαία

στη ζεστασιά του μηδενός.

________-

Άννα Γρίβα, Οι μέρες που ήμασταν άγριοι, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012.