Θανάσης Τριαρίδης, "Κόλλημα"

(αντί για πρόλογο)


«Έχεις κολλήσει με το Άουσβιτς·
δεν είναι καλό πράγμα τα κολλήματα.
Και εκείνο το παράγγελμα της έγερσης 
που φώναζαν οι Meister στους Häftlinge
δεν πάει μ’ όλα –
δεν είναι για κάθε περίπτωση.

»Καλός ο Πρίμο Λέβι,
αλλά προσοχή να μην γίνει εμμονή –
δεν βγάζουν πουθενά οι εμμονές.

»Και γενικότερα:
δεν είναι κάθε καιρός καιρός για δυστυχία,
ούτε και κάθε ώρα ώρα για θλίψη,
εξάλλου το αυριανό πρωί είναι ένα καινούριο πρωί –
κάτι θα σου θυμίζει αυτό, μια παλιά σταθερή αξία…»

(Αυτά περίπου είναι τα επιχειρήματα
και πάντα έχουν τον τόνο φιλικής συμβουλής –
είναι το είδος των επιχειρημάτων τέτοιο,
που σηκώνει τον φιλικό τόνο.)

Ναι, λοιπόν:
κάθε ώρα είναι μια καινούρια ώρα.
Κάθε πρωί είναι ένα καινούριο πρωί.

Μα, αλίμονο
(ή όχι και τόσο αλίμονο, θα πει κανείς),
κάθε παράγγελμα είναι πάντοτε το ίδιο παράγγελμα:
Wstawać.

___
Απ' το βιβλίο του Θανάση Τριαρίδη WSTAWAĆ * ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Ηλίας Λάγιος, "5"

Την πόλη των πόνων οικοδόμησε, λένε η μαγγανεία και η νεκρομαντεία η ακαταμάχητη, όμως αλήθεια πάσα άλλη. Τοπία φίλυδρα και λιβάδια ζωντανά εδώ ρυακούσαν, θηλαστικά πολύμορφα με πόδια έξι ή δεκατρία και πολυκλαδισμένα κέρατα από ίασπι και μάρμαρο πρασινόμαυρο υπερήφανα περπατούσαν κάτω από τις φυλλωσιές της μπανανοκαρυδιάς γλείφοντας με απόλαυση αγνή τους πεντανόστιμους κλώνους των μουροπόταμων, και τότε ήρθε και εγκατοίκησε ο άνθρωπος, εδώ εγκαταστάθηκε ο άνθρωπος αληθινά ανθρωπεμένος, και έλαβεν η Ύβρις όψη και υπόσταση. Και τα κελαρυστά ύδατα εξηράνθησαν και παν το ταπεινόν εμαράνθη και κατεπόθη η ζωή εις λίθον ψαμμοχάλικου. Και, κατόπιν, μανιασμένος εφύσηξε του λίβα ο λίβας και το τρίτον της χαράς κατεποντίσθη και το δεύτερον τρίτον αιχμαλωτίστηκε οριστικά στην μοναξιά του ανθρώπου και το τελευταίον τρίτον μεταλλάχθηκε σε δωσώδες ψοφίμι, τυμπανιαίο πτώμα για πάντα ζωντανό.

__

Ηλίας Λάγιος, Φεβρουάριος 2001, εκδ. Ερατώ, 2001.