Νάνος Βαλαωρίτης, "Πώς να μην γράφετε ένα ποίημα"

Κατ' αρχήν να μην αρχίζετε από πάνω
προς τα κάτω
αλλά πάντοτε
από κάτω προς τα πάνω
από δεξιά προς τα αριστερά
από το τέλος στην αρχή
και μάλιστα βουστροφηδών
το αλφάβητο έχει μόλις
εφευρεθεί
το μεταχειρίζονται
οι έμποροι
και οι όσοι φτειάχνουν
αγγεία
αν σας έρχεται στο νου
μια φράση
ξεχάστε την
θυμηθείτε κάτι
που δεν μπορείτε
να θυμηθείτε
όπως τη γέννησή σας
αγαπήσετε την αγάπη
μόνο αλλά κανέναν
άλλον/άλλην
να μασουλάτε τη ρίμα
σα νάταν τσίχλα
να μετράτε τις συλλαβές
με το χάρακα
και τους στίχους
με τον διαβήτη
κι όταν απερνάτε κάτω
απ' το παράθυρό της
να κραυγάζετε
ακατάληπτες
βωμολοχίες
ώσπου να βγει
απ' το παράθυρο
το στρογγυλό
κεφάλι
της
σελήνης
χαμογελώντας
σε κατάσταση
ακράτητου
σεληνιασμού.

Θοδωρής Ρακόπουλος, "ΟύΤΙΣ"

Προχώρησε, σταθερά βήματα, προς την άκρη της πλατφόρμας,
«Είμαι ο Κανένας»,
της είπε.

Την ξύπνησε με κνησμό στα μάτια η φωνή, 
κι η ροή του τραίνου την φερμάρισε, 
σαν το κρυμμένο ζώο στην ενέδρα, μπρος στο δίκαννο. 

Με θολή από το κρασί την ορατότητα τον έβλεπε να μπαίνει
μές στο κοπάδι του συρμού διαγώνια,
πίσω απ’ την πόρτα που οδηγούσε προς το φως, πέρα από την σπηλιά.

Σηκώθηκε απ΄την καρέκλα αναμονής με κόπο, μάζεψε την πεσμένη ατζέντα του,
κι έφερε προσεκτικά πάνω απ΄ τα γράμματα, το ραγισμένο της μονόκλ:
Ήταν πράγματι ο Κανένας,
δεν της είπε ψέματα.

_______
(από το βιβλίο ΟΡΥΚΤΟ ΔΑΣΟΣ)