Αθανασία Δανελάτου, "έλεγος"

                                                            του Άγη

Από τότε που πέθανες, μετρώ, κάθε πρωί,

τους πήχεις του  πρόσωπου με τα δάχτυλα.

Αναρωτιέμαι πώς είμαι ζωντανή ενώ κατεβαίνεις,

γαμπριάτικος, με το γυαλιστερό σου  φέρετρο 

εκεί που μας ενώνει η Μεγάλη σιωπή.

Θάβεσαι˙

Η ανάποδη πλευρά του ζωντανού διαβαίνει 

σ’ αντιστροφή αναπνοής. Το πιο μεγάλο μάτι -

Στόμα σκοτεινό - σα νύχτα σε χωνεύει

Ανάβω ένα μικρό κερί  και που θα σε φωτίσει.

Από τότε που πέθανες, μετρώ το κάθε σώμα

στην αφή. Με την ταφή, απαλλάσσεις απ’ την

αιωνιότητα της γέννας, κάθε έρωτα. –

Η  αγιοσύνη, άφιλτρα θα φουμάρει εφ εξής-.

Έτσι όπως  χώνεσαι στη γη, καθώς ανάμεσα

στα πόδια μιας γυναίκας, έρωτας διαρκείας

τα σώματα στο σύμπαν περιστρέφει μαγεμένα.

Κι ο λαουτιέρης Άνεμος  το  κρούσιμό τους συλλαλεί!

Κροκάλες, κουρταλώντας, ρυθμικά

κουτί, κοκάλινο, μικρό, κυλά˙

στου ποταμού το μουσικό λάλο, ανοιχτό.
                                

                    Κ.Πεδινά-Πάτρα 12/13

Πάνος Θασίτης, "Μάτια που αναποδογυρίζουν..."

Μάτια που αναποδογυρίζουν και πέφτουνε μες στα κρανία τους
Χέρι που σπαράζει κάτω απ’ το καρφί.
Μέρα ντροπιασμένη
Γνώση που κλαίει για την αφέλειά της
Μνήμη που δε μπορεί τίποτα να θυμάται
Σύγχυση, τρόμος στους καθρέφτες και στα ειδύλλια
Επιδημία και θάνατος
Απέραντος εφιάλτης πάνω στο πρόσωπό μου
Τώρα που σκίζεται
Κι από μέσα του πηδά
Εβένινο
Απελπισμένο
Αμολόγητον έρημο τ’ αληθινό μου πρόσωπο
Καθώς το φως σφυρίζει και καταστρέφεται πάνω του
Σ’ εκατομμύρια λυσσασμένα βεγγαλικά.

_______

Από τη συλλογή Δίχως κιβωτό (1951)

Πάνος Θασίτης, Τα ποιήματα 1946-1979, εκδ. Παρατηρητής, 1990.

Ελένη Μαρινάκη, "Ο χρόνος τότε"

Βρεγμένη μέρα Κυριακή
μου άνοιξες να σου μιλήσω.

Φορούσα μαύρα από μικρή
πάνω στα χέρια μου
λόφους με περιστέρια ανηφόριζα.

Έβγαινε άσπρος ουρανός
και με νανούριζε
μια άνοιξη ορμούσε στο φουστάνι μου
μάτι σχισμένο της ντροπής
εβύθιζε το μεσημέρι.

Ίδρωναν ώρες δίσεκτες
με μια φουρκέτα η γιαγιά
ξεφλούδιζε το καλοκαίρι
περνούσε η σιωπή σαν άνεμος
και μάζευε τους μήνες, τις μέρες
τις Κυριακές που ξέχασα.

Τα χρόνια που έχω να σε δω.
________
Ελένη Μαρινάκη, Ο χρόνος τότε, εκδ. Γαρβριηλίδης, 2013.

Λένα Καλλέργη, "Ρύζι με ψάρια"

Πίσω από το νηφάλιο βλέμμα σου

Βλέπω αλμυρές σταγόνες να εκτοξεύονται

Ολονυχτίες θάλασσας στα βράχια

Γενιές ψαριών ν’ ακμάζουν και να χάνονται

Ενώ κοπάδια μέδουσες πλέουν ακάθεκτες

Αφήνοντας νεκρούς στο βούρκο του πυθμένα

 

Κι όπως μασάς αργά και καταπίνεις

Ρύζι καθησυχαστικό

Βλέπω την αγωνία του νερού

Πόσες φορές πλημμύρισε το σπίτι σου

Πόσους κουβάδες κουβαλήσατε λασπόνερα

Και νιώθω να κυλούν κάτω απ’ την πλάτη σου

Τ’ ανώφελα ποτίσματα του θερινού μεσημεριού

Και μια υγρασία επίμονη, απ’ την βαθιά σου παιδική ηλικία

Να στάζει μες στα κόκαλα

 

Βρώμικο, ζωντανό νερό

Μες στο νερό μεγάλωσε το ρύζι

Μες στο νερό σκοτώθηκαν τα ψάρια

 

Δεν κλαις, μα το νερό χτυπάει να φύγει

Κανένα φράγμα δεν το κράτησε για πάντα

Πού να τον πνίξει το θυμό

Πού να πλυθεί και πώς να ξεδιψάσει

Τρέχει απ’την αλλαγή στη μεταμόρφωση, κι εσύ

Χαμογελάς στεγνά

Και την ανάσα σου κρατάς, μην ξεχειλίσεις.

_______

 από τον συλλογικό τόμο Ομάδα Από Ποίηση, εκδ. Γαβριηλίδης

Ντάντη Σιδέρη, "Είναι η στενότητα της θάλασσας που σε τρομάζει"

Φέρε μου
το βυθισμένο σου πρόσωπο
στεφανωμένο φύκια το πικρό
χνούδι τής θάλασσας
- λοιπόν παρήλθε και για σένα
το βεγγαλικό φως -
θ' αλείψω μύρο
την άψογη σκληρότητα
θα βαλσαμώσω
- μια φανερή χειρονομία αγάπης -
για το ανέκλητο ταξίδι του
στα πλεούμενα.

___________
Από τη συλλογή Hinter dem Schlaf höre ich mich besser (Πίσω απ’ τους ύπνους με ακούω πιο καθαρά) (2001)

βλ. και: 
http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=27775.0

Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου, "Το διφορούμενο λευκό"

Κι αν τώρα σιγυρίζω και τακτοποιώ
αφύσικα φερσίματα
φλούδες δύσπιστων λέξεων
και μπουκαλάκια αιθέρα
και να φανερωθεί ζητώ
κείνο που δεν ορίζεται

είνα γιατί 
το τρίξιμο κάθε μισάνοιχτου
με έχει αποτελειώσει
γιατί οι γνώμες
- ακόμη και των ειδικών - 
διχάζονται
αν, λόγου χάρη, στρώνουμε
λευκό σεντόνι νυφικό 
ή νεκρικό του τάφου.

Μα πιο πολύ 
γιατί όπως ψιθυρίζεται
τα ξύλα ήδη κόπηκαν
και συναχτήκαν στη γωνιά
κι έξω από εμάς
μια δίχως έλεος πυρά
κλαδί κλαδί ετοιμάζεται. 

____
Ευτυχία - Αλεξάνδρα Λουκίδου, Το επιδόρπιο, εκδ. Κέδρος, 2012

Κωνσταντίνος Μελισσάς, "Διαστροφή"

Στην αρχή σ’ ένιωσα στο Μόναχο.

Αεράκι Κασμίρ Μιστ της Μις Κάραν

το συνονθύλευμα αρωμάτων

στο κατάστημα αρωμάτων-καλλυντικών-ποτών

και άλλων συναφών του αεροσταθμού.

Το απόγευμα τ’ άγγιγμά σου στο Εμπορικό Κέντρο,

πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού της Βαρσοβίας,

όταν μια εκτυφλωτικά μαύρη πωλήτρια

μου άγγιξε με τις παλάμες της τα χέρια

βάζοντας ένα είδος σκόνης από τη Μαύρη Θάλασσα

που απομακρύνει αντί ασήμαντων σημαινόντων πενηντάευρων

τα νεκρά κύτταρα του δέρματος

και ίσως και της δικής μου ψυχής.

Το βράδυ στο ξενοδοχείο των πέντε αστέρων, 

των επτά θαλασσών

και των εννιά Ελλήνων καταχραστών,

τη φωνή σου να διαπερνά

την επαναλαμβανόμενη ακουστική μουσική.

Φαντασιώθηκα να εμφανίζεσαι ξαφνικά

ανοίγοντας την πόρτα με την κάρτα-πασπαρτού του διευθυντή

και να κάνουμε έρωτα τραντάζοντας ρυθμικά,

μουσικώ τω τρόπω,

το ξύλινο πάτωμα.

Το άλλο πρωί δίπλα μου στο τρένο,

όταν ένα κορίτσι «του επαγγέλματος» δίχως άλλο,

με αθλητική κορμοστασιά, εμφανές σολάριουμ και έλλειμμα νοημοσύνης

κάθισε απόμακρα δίπλα μου στο τρένο,

όπως κάποιες φορές όταν γνωριστήκαμε εσύ,

αρνούμενη να μου μιλήσει για την ίδια και το λειτούργημα της.

Στην αποβίβαση η ύπαρξη της εξαϋλώθηκε μαζί με τη δική σου οπτασία.

Ίσα που πρόλαβα να δω μια σκιά στο μαγαζάκι του σταθμού

ν’ αγοράζει έναν ακόμη καρτοκινητό αριθμό

για το τεράστιο Σάμσουνγκ αριθμοκινούμενο κινητό

προτού η εικόνα σας γίνει μια ανάμνηση στη λήθη του χρόνου.

Τέλος, το μεσημέρι στα πράσινα μάτια

της απρόσκλητης ξανθιάς Πολωνέζας ξεναγού.

Αυτής που, ναι, θα μπορούσε εύκολα να σε ξεναγήσει

από τα ενδότερα ου σώματος της στην Κόλαση του Δάντη.

Τότε ήταν που αντιλήφθηκα και ταράχθηκα

από τη διαστροφή της μυστικής σου παρουσίας.

Μόνη πυξίδα τα λόγια του πρώην μέθυσου, δασκάλου-ιατρού,

που επαναλάμβανε διαρκώς τον Cesare Musatti,

πατέρα, μητέρα και κουβερνάντα της ιταλικής ψυχανάλυσης μαζί:

«Διαστροφή είναι ό,τι προκαλεί την εκσπερμάτιση,

την ολοκλήρωση της σεξουαλικής συνεύρεσης

μ’ έναν και μόνον αποκλειστικά τρόπο».

Έτσι το βράδυ αποφάσισα να αποφύγω

πάση θυσία τις διαστροφές

και να σκεφτώ τουλάχιστον δύο τρόπους

μαζί σου για να αντιστραφώ.

___

Κωνσταντίνος Μελισσάς, Αθώες Λογοκλοπές, εκδ.Σαιξπηρικόν, 2013.