Κωνσταντίνος Μελισσάς, "Διαστροφή"

Στην αρχή σ’ ένιωσα στο Μόναχο.

Αεράκι Κασμίρ Μιστ της Μις Κάραν

το συνονθύλευμα αρωμάτων

στο κατάστημα αρωμάτων-καλλυντικών-ποτών

και άλλων συναφών του αεροσταθμού.

Το απόγευμα τ’ άγγιγμά σου στο Εμπορικό Κέντρο,

πλησίον του σιδηροδρομικού σταθμού της Βαρσοβίας,

όταν μια εκτυφλωτικά μαύρη πωλήτρια

μου άγγιξε με τις παλάμες της τα χέρια

βάζοντας ένα είδος σκόνης από τη Μαύρη Θάλασσα

που απομακρύνει αντί ασήμαντων σημαινόντων πενηντάευρων

τα νεκρά κύτταρα του δέρματος

και ίσως και της δικής μου ψυχής.

Το βράδυ στο ξενοδοχείο των πέντε αστέρων, 

των επτά θαλασσών

και των εννιά Ελλήνων καταχραστών,

τη φωνή σου να διαπερνά

την επαναλαμβανόμενη ακουστική μουσική.

Φαντασιώθηκα να εμφανίζεσαι ξαφνικά

ανοίγοντας την πόρτα με την κάρτα-πασπαρτού του διευθυντή

και να κάνουμε έρωτα τραντάζοντας ρυθμικά,

μουσικώ τω τρόπω,

το ξύλινο πάτωμα.

Το άλλο πρωί δίπλα μου στο τρένο,

όταν ένα κορίτσι «του επαγγέλματος» δίχως άλλο,

με αθλητική κορμοστασιά, εμφανές σολάριουμ και έλλειμμα νοημοσύνης

κάθισε απόμακρα δίπλα μου στο τρένο,

όπως κάποιες φορές όταν γνωριστήκαμε εσύ,

αρνούμενη να μου μιλήσει για την ίδια και το λειτούργημα της.

Στην αποβίβαση η ύπαρξη της εξαϋλώθηκε μαζί με τη δική σου οπτασία.

Ίσα που πρόλαβα να δω μια σκιά στο μαγαζάκι του σταθμού

ν’ αγοράζει έναν ακόμη καρτοκινητό αριθμό

για το τεράστιο Σάμσουνγκ αριθμοκινούμενο κινητό

προτού η εικόνα σας γίνει μια ανάμνηση στη λήθη του χρόνου.

Τέλος, το μεσημέρι στα πράσινα μάτια

της απρόσκλητης ξανθιάς Πολωνέζας ξεναγού.

Αυτής που, ναι, θα μπορούσε εύκολα να σε ξεναγήσει

από τα ενδότερα ου σώματος της στην Κόλαση του Δάντη.

Τότε ήταν που αντιλήφθηκα και ταράχθηκα

από τη διαστροφή της μυστικής σου παρουσίας.

Μόνη πυξίδα τα λόγια του πρώην μέθυσου, δασκάλου-ιατρού,

που επαναλάμβανε διαρκώς τον Cesare Musatti,

πατέρα, μητέρα και κουβερνάντα της ιταλικής ψυχανάλυσης μαζί:

«Διαστροφή είναι ό,τι προκαλεί την εκσπερμάτιση,

την ολοκλήρωση της σεξουαλικής συνεύρεσης

μ’ έναν και μόνον αποκλειστικά τρόπο».

Έτσι το βράδυ αποφάσισα να αποφύγω

πάση θυσία τις διαστροφές

και να σκεφτώ τουλάχιστον δύο τρόπους

μαζί σου για να αντιστραφώ.

___

Κωνσταντίνος Μελισσάς, Αθώες Λογοκλοπές, εκδ.Σαιξπηρικόν, 2013.

Νάνος Βαλαωρίτης, " Ένα παράξενο παρασκήνιο"

Ο τόπος συρρικνώνεται σιγά-σιγά
κι επιστρέφει τρομοκρατημένος
στον προηγούμενο εαυτό του πλην
απ’ την υπεριώδη κι ανεμική πλευρά του
πίσω απ’ τα κυπαρίσσια να κρυφτεί

και με είδε μια μοναχή καλογριά
εκεί που έβγαζε νερό μ’ ένα κουβά
μου ’ριξε μια παράξενη ματιά
κι έστριψε γρήγορα την πλάτη της
αλλού να φύγει τρομαγμένη

και να που πήγαμε μαζί στη στάση
μαζί στον πόλεμο και την ειρήνη
και στου κουφού την πόρτα βρόντα
μαζί στην άνοδο απ’ το πηγάδι

και στην κάθοδο στον Άδη
όταν τραγουδούσαν τα πουλιά
έναν παραπλανητικό σκοπό
αποκοιμίζοντας στην πύλη
το τρικέφαλο θεριό

και ξημεροβραδιαζόμαστε αγκαλιά
στα δώματα του Κάτω Κόσμου
πότε τροχάδην πότε βάδην
το αλαφιασμένο μας μυαλό

δεν λέει να το βάλει κάτω
απ’ την καναβουριά που θάλλει
στο μνήμα του Ινδού κοντά
στο ερειπωμένο ανάκτορο
του Ανίσκιου Βασιλιά

ΓΡΑΜΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΟΝ ΑΝΕΠΙΔΟΤΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ
(Ποιήματα 2002-2006 Ύψιλον / βιβλία)

Τόλης Νικηφόρου, "αγάπη θάνατος"

το διπλό άλφα της αγάπης
εμπεριέχεται στις συλλαβές του θανάτου
που δίνουν μιαν υπόσχεση αρχής
σε κάποιο ανεξιχνίαστο μέλλον

όταν λοιπόν τα πάντα ενοποιούνται
μήπως ταυτίζεται και η αγάπη με τον θάνατο;

καθώς στρέφεται η ύπαρξη στην πηγή της
όπως ο νους του ξενιτεμένου στην πατρίδα
μήπως οι λέξεις διαστέλλονται
και χάνουν το ιδιαίτερο νόημά τους
αγγίζοντας το μικρό δαχτυλάκι του θεού;

θάνατος είναι η μύτη μιας καρφίτσας
που σκάζει το παιδικό μπαλόνι της ζωής
και μέσα από το επιφανειακό σκότος
προσδίδει στην αγάπη μιαν ανυπέρβλητη λαμπρότητα

David Harsent, "The Garden in Sunlight"

Go by white poppies, white tulips, white flags, go by
the white willow arch, go by the apple tree, its full white crop,

go by the pond where white eyed-fish
slide by deeper each day, then out to the lawn, its trackless white

a mirror image of the trackless sky;
but think now: after you've set foot you're on a wish

and a promise, adrift in white's slow creep
away and over the edge, though something takes you straight

to those little spoil-heaps: bone that breaks to ash
under your hand... and you backtrack, hoping for sight

of the house, perhaps, or the garden gate, or the street,
but it's white-on-white however hard you try,

and a hum in the air, white noise, which could be some rash
report of you: figment, divertimento, little white lie.


____
David Harsent, Night, Faber and Faber, 2011.


http://podularity.com/wp-content/audio/Harsent%20garden%20in%20sunlight.mp3

Δημήτρης Κονιδάρης, "Επιτύμβιος διάλογος"

― Ήρθα να σε δω.
Πέρασαν χρόνια.

― Ναι, πέρασαν χρόνια, άπειρα χρόνια.
Πες μου, λοιπόν, σε ικετεύω,
πες στον νεκρό σου αν υπάρχει ακόμα ο δρόμος μας
με το αποθεωμένο καφενείο,
ο δρόμος ο πολύβουος με τα μεγάλα δέντρα,
με τις κοινωνικές μας συναναστροφές,
τις σπίθες τις ρομαντικές και τους ερωτικούς υπαινιγμούς,
με τα τετράποδα χωρίς ουσία μεσ’ στο πλήθος…

πες μου κι αν κάποιων άλλων τώρα μαγνητίζονται
τα βλέμματα
από το άψογα ρυθμισμένο θρίλερ
των συναρπαστικών ονείρων

κι αν όλα αυτά τα ’χει αλλάξει ο καιρός
πες μου ένα ψεύδος ζωτικό
πες μου ότι όλα παραμένουν
όπως
τα ήξερα.

Σωτήρης Παστάκας, "Ραψάνη"

Όπως κρατάμε το γιαρμά
ακίνητο στο ένα μας χέρι,
μια στιγμή πριν τον δαγκώσουμε,
όλη τη νύχτα βαστούσα
το χέρι της που ήθελε
να βγάλει τα σωληνάκια
οξυγόνου από τη μύτη της,
τον καθετήρα απ’ το μουνί της,
το μουνί της μάνας μας:
γεύση μελομακάρονου
και κουραμπιέ βουτύρου,
μια φέτα ψωμί πασπαλισμένη
ζάχαρη και λάδι, ενίοτε
με κακάο, αυγά στραπατσάδα
με κόκκινη ντομάτα

_________

(απόσπασμα από τη “ραψάνη“)

βλ. και:

http://bibliotheque.gr/?p=20863

Γιάννα Μπούκοβα, "Η χειρομάντισσα"

Κύριε, το χέρι σας

ωχρό κάτω απ το λεπίδι
του μανικιού σας
η παλάμη σας γεμάτη από το πολύτιμο μέλλον σας
που δεν μοιράζεστε
Δε βλέπω τίποτα

Βλέπω μόνο το φόβο κάτω από τη γλώσσα σας
μη στέκεστε άλλο εδώ

Εδώ έχει μόνον υγρασία και χρόνο παρακείμενο
Εγώ ζω βέβαια από την υγρασία
κάθε πρωί το φως χορταίνει
στο στήθος μου
κάθε νύχτα  μαζεύω τα πουλιά
κάτω απ τα μαλλιά μου και ονειρεύομαι μακριά
Αλλά εσείς μη στέκεστε άλλο εδώ
θα μου σπάσει τα δόντια
το νόμισμά σας

Και για τα μάτια εκείνα  που με ρωτήσατε
τα μάτια που στράφηκαν στον ήλιο
μαζί με τ' άλλα λουλούδια
κι αρρώστησαν μετά
και γεννούσαν εφιάλτες
θα τα βρείτε στο τέλος
- μην ανησυχείτε -
στο παζάρι
μιας χώρας
που φτωχαίνει
και με μολυσμένο κλίμα

φτηνά θα τα βρείτε

έναντι ενός

_______________
Γιάννα Μπούκοβα, Η χειρομάντισσα και το άνοιγμα της πόρτας

μτφρ.: Δημήτρης Αλλος

βλ. http://www.poema.gr/poem.php?id=144&pid=19