Χάρης Βλαβιανός, "Hans-Georg Gadamer"

Διάβασε Τσέλαν.
Η αλήθεια κατοικεί
μόνο στη γλώσσα.

______
Χάρης Βλαβιανός, Η ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας σε 100 Χαϊκού, εκδ. Πατάκης, 2011.

για τον πίνακα βλ. http://www.mcescher.com/

Χάρης Βλαβιανός, "Ludwig Wittgenstein"

Θα βγει η μύγα
απ’ το μπουκάλι; Ιδού
το ερώτημα.

____

Χάρης Βλαβιανός, Η ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας σε 100 Χαϊκού, εκδ. Πατάκης, 2011.

Κώστας Φέρρης, "Ήτανε μια φορά"

Ήτανε μια φορά μάτια μου κι έναν καιρό
μια όμορφη κυρά αρχόντισσα να σε χαρώ

Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή
τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή
τον ήλιο το φεγγάρι, καλέ, παρακαλεί

Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου

Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά

Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή

Γαλέρα ανοίχτηκε μάτια μου με το βοριά
στη μάχη ρίχτηκε μάτια μου και στον καυγά

Μέσα σ' ένα σινάφι πειρατικό
είδα φωτιά ν' ανάβει και φονικό

Άννα Νιαράκη, "12 χρόνια..."

Δώδεκα χρόνια κι όμως ακόμα

χορεύει φρέσκια μέσα μου

η απώλεια χέρι χέρι με τη μνήμη.

Με πέταξες με το ένα χερί στα βαθειά

και φώναξες,

κολύμπα

εγώ είμαι εδώ.

Μετά δολώσαμε το πολυάγκιστρο και

είπες απομακρύνσου..

Σε παρατηρούσα να στριφογυρίζεις

την πετονιά σα λάσσο

και να τη στέλνεις στα άπατα.

Τίποτα δεν με τρόμαζε,

ούτε καν η σκιά

μισού αιώνα που μας χώριζε.

Με ανέβασες σε ένα ποδήλατο

χωρίς βοηθητικές- δεν χρειάζεσαι δεκανίκια

- και με έσπρωξες να φύγω.

Όταν επέστρεψα με αίματα σε γόνατα κι αγκώνες

είπες την επόμενη θα πας πιο μακρυά προτού να πέσεις.

Τόσα βιβλία που μαλώναμε ποιος θα διαβάσει πρώτος

τώρα βαρετά ανοίγουν τις σελίδες τους σε έναν αναγνώστη.

Μου λείπεις, δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.

Ευχαριστώ και συγνώμες εμείς δεν είχαμε ποτέ.

Ότι είμαι εσύ, μόνο που εσύ δεν είσαι πια,

και δεν είναι

πως δεν σηκώνομαι κάθε φορά που πέφτω

είναι που απλώς καμιά φορά

δεν ξέρω κατά που να πάω …

___

βλ. και http://antipoihsh.wordpress.com/2010/03/29/12-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1/

Αθανασία Δανελάτου, "Ένα ποίημα"

Στον Ι.Μ.

“Ζούμε για την ίδια τη ζωή”,
καλά τα λεγες δάσκαλε, μόνο
που κι εσύ πήγες και πέθανες
την ώρα
που κι η ζωή άρχισε
να σαπίζει
σαν σφαχτάρι μπαγιάτικο
του Bacon.

___

βλ. και http://toparathyro.wordpress.com/2011/11/30/%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

Άκανθος, "Ρωγμή στους τόπους του ανθρώπου"

(ωδή στο Άγχος) ΙΙ

Πως να χωρέσει ένα Μ

στο λεξικό;

Τώρα σπρώχνω τις πολυκατοικίες

με τα χέρια για να περάσω ένα δρόμο.

Μιά μέρα επινόησα το ονομά σου

απο κάτι πεταμένες λέξεις που βρήκα στο Μέτς

σ' ένα κιβώτιο

που κάποιος πήγε να ζήσει το ονειρό του.

Διωγμένος απ τους οικιακούς Κύκλωπες.

Απόγευμα της τρίτης μέρας

με βροχή

και η ευτυχία που απαιτείς

απ την ζωή σου

σε πνίγει σαν αγχόνη.

Μπροστά στον καθρέφτη

φοράς την έτοιμη ιστορία

που διάλεξες,

κι ας σε στενεύει λίγο.

Χρώματα της βεβαιότητας

σ’ αυτή τη γιορτή του θανάτου.

Τα βυσινύ του Τισιανού

δε σου μάθαν τίποτα

ούτε τα καρμίνια του Γκρέκο

___

βλ. και ποιείν: http://www.poiein.gr/archives/16188/index.html

Σταύρος Αμπελάς, «Στη θέση του λεωφορείου»

Στη θέση του λεωφορείου
ένας νεκρός

σηκώνουν τα πράγματά του
τον βοηθούν να κατέβει
στο πιο κοντινό νεκροταφείο.

___
Σταύρος Αμπελάς, Ποίηση 1993-2007, Ζάκυνθος, 2011.