Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011

Ingeborg Bachmann, "[Μην υποδείξετε σʼ αυτό το γένος πίστη]"



Μην υποδείξετε σʼ αυτό το γένος πίστη,
αρκούν αστέρια, πλοία και καπνός,
απλώνεται στα πράγματα, ορίζει
αστέρια και το άπειρο
και μια πομπή, πομπή κάποιας αγάπης πες την,
αγνότερη μες απʼ τα πάντα ξεπροβάλλει.

Οι ουρανοί κρέμονται μαραμένοι και αστέρια
αποκολλούνται απʼ τη σύνδεση με νύχτα και σελήνη.

___
μτφρ. Γιώργος Καρτάκης,

βλ. http://www.poiein.gr/archives/13075/index.html

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

Μίλτος Σαχτούρης, "Ο νεκρός της ζωής μας Ἰωάννης Βενιαμίν δ’ Ἀρκόζι"


Ὁ Ἰωάννης Βενιαμίν δ’ Ἀρκόζι πού πέθανε —
«ἐν ζωῇ» — καί ἀναστήθηκε μόλις νυχτώνει
κάθε βράδυ σφάζει τά κοπάδια του — γίδια βόδια καί
πρόβατα πολλά — πνίγει ὅλα τά πουλιά του ἀδειάζει
τά ποτάμια του καί πάνω στόν κατάμαυρο σταυρό
πού ‘χει στημένο καταμεσίς στό δωμάτιό του
σταυρώνει τήν ἀγαπημένη του. Ὕστερα κάθεται μπρός
στʼ ἀνοιχτό παράθυρο καπνίζοντας τήν πίπα του
φτωχός καί δακρυσμένος καί σκέφτεται νά ‘χε
κι αὐτός κοπάδια βόδια γίδια καί πρόβατα πολλά
νά ‘χε ποτάμια μέ γρήγορα ὁλοκάθαρα νερά
νά θαύμαζε κι αὐτός τό φτερούγισμα τῶν πουλιῶν
νά χαίρονταν κι αὐτός τή ζεστή ἀνάσα τῆς γυναίκας


__________
ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ (1948)

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

Κατερίνα Καραγιάννη, "μαζί ποτέ"


ασχολούμαι με τα απότιστα μάγουλα
τα ακαριαία χτυπήματα στα μπόσκα
με απασχολεί ο φωταγωγός
οι αμίμητοι απορημένοι ή ανώνυμοι μελαγχολικοί
η προσπάθεια τους για πτήση
στου ήλιου τα χαρακώματα
μαζί ποτέ
βαθιά
όμοιοι
πλασμένοι ο καθένας για έναν άλλο
όλοι θα ζήσουμε
κι ο αγώνας μας: ένας αμετανόητος μαλάκας μόνος
σε χάνω
από πού πιο πολύ, δεν ξέρω
τις νύχτες τα δάχτυλά σου
μου φτιάχνουν χείλη
μου ζητάνε να βουλιάξω
μετά μου πετάν αγάπη
αγάπη που θα πει βοήθεια
αγάπη που θέλει να γίνει δόση σωτηρίας
καθιλωμένοι
σκληρά δύσπιστοι
προορισμένοι αβέβαια
μαζί ποτέ

____
βλ. και
http://ikta.wordpress.com/2011/02/28/%ce%bc%ce%b1%ce%b6%ce%af-%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad/

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Έλσα Κορνέτη, Δύο σύντομα ποιήματα


Ασφαλής αισθάνεσαι
μόνον όταν χωράς
να περάσεις
από το μάτι της βελόνας
για να βγεις
σ’ ένα λιβάδι χαμομήλια

_____

Στη χορογραφία του εγκλωβισμένου
μετράει μόνον ο αυτοσχεδιασμός
Ύστερα μπορείς να πέσεις πάλι
με ασφάλεια στα πόδια του διαβήτη

______

βλ.
http://politicalreviewgr.blogspot.com/2011/02/blog-post_9447.html

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

Λιλή Ντίνα, "Πυξίδα η λογική σε ζωές αταξίδευτες"



Μόνος σου αν βρεθείς
φόρα παλτό την αντοχή σου
Έχει παράθυρα η μοναξιά
Μπάζει από παντού

Κοινό μυστικό πως η ζωή μας
είναι βιβλίο με φύλλα άκοπα
και χαρτοκόπτη κρατά στα χέρια του ο χρόνος μόνο

Τι άλλο να σας πω;
Τι ξέρω κι εγώ;
Στην ουρά περιμένω να βγάλω εισιτήριο.


___
βλ. http://www.poiein.gr/archives/12785/index.html

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

Γιάννης Σκληβανιώτης, "Μνήμη λέγε"


Μνήμη λέγε

Πάντα λέγε το κόκκινο που πότιζε τη γκρίζα χλόη. Το
μέτωπο που λάξευε το τοίχο. Τη σκεβρή παλάμη
που σκούριαζε το σίδερο. Την αδειανή όραση.
Τους ξεθεμελιωμένους φράχτες που δάγκωναν την κραυγή.
Τη σακάτισσα πάνινη κούκλα που ψιθύριζε μυστικά
στη μικρή Μαρία. Το μέλλον του χθες που γέμισε τους
αγρούς σποδό.
Μνήμη λέγε.
Πάντα λέγε τα χάρτινα, τον ήλιο, το φεγγάρι, τ’
αστέρια. Χάρτινα όλα, αναίσθητα, απλώνονταν να
στεγνώσουν απ’ το βάλτο στο σύρμα.
Η βροχή συντρέχει την υλακή των λύκων στα μέλανα
δάση. Το ψύχος, την καθαρότητα του σπέρματος. Την
αντισηψία των δαχτύλων. Το διηνεκές της
επανάληψης, της φονικής μετάνοιας.
Μνήμη πάντα λέγε.
Πάντα λέγε για το φονικό σκοτάδι που κρύβει κάθε
αυγή.

_______
Γιάννης Σκληβανιώτης, “Jazz”, (Με 10 φωτογραφίες του Αλέκου Θεοφανίδη) Μπαρτζουλιάνος 2010

Έκτωρ Κακναβάτος, "Είσοδος κινδύνου"


Κάτω από το παράθυρο μου πέρασε πάλι αυτός
δόκανο για φεγγάρια
Το κεφάλι του τετράγωνο κλουβί
μέσα του ένα μάτι
απ’ τα λίγα που περίσσεψαν της νύχτας
μα όχι ψάρι

Σου γράφω μετά από τρεις βροχές
Η απόπειρα μου για το ποιος είναι ο άλλος που είμαι
απότυχε
Τι να σου λέω λοιπόν για τη μοναξιά με λέξεις
Μη δεν είδες θερισμένο κάμπο πέρα πέρα
καταμεσί του απόμαχο βαγκόνι έξω από τις ράγιες
τη σιγαλιά ν’ ακουμπάει πάνω του
δίχως κουδούνι να βοσκάει η ερημιά
κατάψηλα να περιπολούν κοράκια;

Κάτω απ’ το παράθυρο μου πάλι αυτός
Το κεφάλι του εγώ: είσοδος κινδύνου.

_______
(Απ’ τη συλλογή Κιβώτιο ταχυτήτων)
Έκτωρ Κακναβάτος, “Ποιήματα (1943-1987)”, συγκεντρωτική έκδοση, Αθήνα, Άγρα, 2010